«Δεν έχω κανέναν λόγο να πολεμήσω» – Τι λένε οι Έλληνες πολίτες για το ενδεχόμενο επιστράτευσης

Η κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή και η πιθανότητα γενικευμένης σύρραξης στην «πίσω αυλή» της Ευρώπης έχουν επαναφέρει στο δημόσιο διάλογο τη λέξη «επιστράτευση», προκαλώντας φόβο και ανασφάλεια σε πολίτες κάθε ηλικίας. Σε συζητήσεις σε παρέες, μέσα στα κοινωνικά δίκτυα και στον δρόμο, το ερώτημα «τι θα έκανες αν σε καλούσαν;» δεν είναι πλέον υποθετικό, αλλά μια σκληρή άσκηση επί χάρτου.

Οι απόψεις διίστανται. Κάποιοι δηλώνουν ότι θα ακολουθούσαν «τυφλά» μια εντολή επιστράτευσης, ενώ άλλοι αρνούνται να πολεμήσουν για μια χώρα που, κατά την άποψή τους, παραγνωρίζει τις ανάγκες τους.

Ο Βλαδίμηρος περιγράφει μια αίσθηση αναπόφευκτου χωρίς ενθουσιασμό: «Φαίνεται ως νομοτελειακό, αλλά δεν θα το ήθελα. Ελπίζω να μην… να μην έρθουν προς τα εδώ». Προσθέτει ότι σε περίπτωση επιστράτευσης θα άλλαζαν τα πάντα στη ζωή του: «Να πω την αλήθεια, αισθάνομαι απογοήτευση και καθήκον βέβαια, αλλά και απογοήτευση. Γιατί ο πόλεμος δεν είναι καλό πράγμα».

Αντίθετα, ο νεαρός φοιτητής Μάνος θέτει το καθήκον πάνω από τις προσωπικές του ανάγκες: «Ναι, στο τέλος της ημέρας το καθήκον, το καθήκον μας καλεί. Θα άφηνα τις σπουδές μου, την οικογένειά μου, αλλά αν κριθεί από τους ειδικούς ότι πρέπει να συμμετέχουμε και ότι αυτό είναι για το καλό της χώρας μας, τότε πρέπει να γίνει».

Ο 46χρονος Γιώργος Κουκλάς εκφράζει τον φόβο και την ανησυχία του ως γονιός: «Έχω ένα παιδάκι, οπότε θα άλλαζαν τελείως όλα τα δεδομένα. Πλέον είναι πολύ δύσκολο από ό,τι φαίνεται, αλλά μακάρι να αποτραπεί ένας Τρίτος Παγκόσμιος».

Ο Παναγιώτης Κατηφόρης βλέπει το ζήτημα γεωπολιτικά: «Αυτή τη στιγμή είμαι κατά. Σε περίπτωση εισβολής στη χώρα μας θα πολεμούσα πάση θυσία, αλλά ισχύει το δίκαιο του ισχυρού».

Τέλος, ένας νεαρός πολίτης συνδέει την επιστράτευση με την κοινωνική δικαιοσύνη: «Δεν έχω κανένα λόγο να πολεμήσω για μια χώρα που λειτουργεί έτσι απέναντι στους πολίτες της… εγώ θα έλεγα ‘όχι’».