Η επόμενη ημέρα στον Σύλλογο Τεμπών μετά την αποχώρηση Καρυστιανού – Ποιος αναλαμβάνει

Η αποχώρηση της Μαρία Καρυστιανού από τον Σύλλογος Θυμάτων Τεμπών 2023 δεν αποτελεί μια απλή διοικητική αλλαγή. Πρόκειται για μια εξέλιξη με βαρύ κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμα, που αγγίζει βαθιά όχι μόνο τις οικογένειες των θυμάτων, αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Για πολλούς πολίτες, η Καρυστιανού ταυτίστηκε με τον αγώνα για αλήθεια και δικαιοσύνη, μετατρέποντας τον προσωπικό της πόνο σε δημόσια φωνή.

Η ίδια δεν υπήρξε απλώς πρόεδρος ενός συλλόγου. Έγινε το πρόσωπο που μιλούσε χωρίς φόβο, που έφερνε την υπόθεση των Τεμπών στη δημόσια συζήτηση, στην Ευρώπη, στα διεθνή φόρα, πιέζοντας θεσμούς και κυβερνήσεις. Η παραίτησή της, συνοδευόμενη από αιχμές για αδιαφάνεια, αποκλεισμούς και θεσμικές παρεκκλίσεις στο εσωτερικό του Συλλόγου, άφησε πίσω της ένα εκκωφαντικό κενό και πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Σύμφωνα με όσα η ίδια περιγράφει, η ρήξη δεν ήταν ξαφνική. Ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου εσωτερικών εντάσεων, που κορυφώθηκαν όταν πέντε από τα επτά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου έλαβαν αποφάσεις τις οποίες η Καρυστιανού χαρακτήρισε αντικαταστατικές. Η ουσιαστική αμφισβήτηση του ρόλου της, χωρίς να τηρηθούν οι προβλεπόμενες διαδικασίες, έσπασε οριστικά τη σχέση εμπιστοσύνης.

«Η αποχώρηση ενός μέλους δεν μπορεί να επιβάλλεται αυθαίρετα», φέρεται να τονίζει, δείχνοντας μια βαθιά θεσμική κρίση. Όταν η εμπιστοσύνη καταρρέει στο ανώτατο επίπεδο διοίκησης, η παραμονή γίνεται, όπως όλα δείχνουν, αδύνατη.

Ιδιαίτερα βαριά σκιά ρίχνουν και οι αναφορές της στα οικονομικά του Συλλόγου. Σε έναν φορέα που γεννήθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία, η διαφάνεια δεν είναι λεπτομέρεια αλλά προϋπόθεση ύπαρξης. Η καταγγελία περί άρνησης παροχής οικονομικών στοιχείων δημιουργεί σοβαρό προβληματισμό, καθώς πλήττει τον πυρήνα της αξιοπιστίας του Συλλόγου και τροφοδοτεί εσωτερικές καχυποψίες.

Παράλληλα, η διαφωνία για τη στρατηγική στο εξωτερικό, και ειδικά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αποκαλύπτει ένα βαθύτερο χάσμα. Από τη μία πλευρά, η επιλογή της Καρυστιανού να διεθνοποιήσει το ζήτημα των Τεμπών, μιλώντας ανοιχτά για συστημικές ευθύνες. Από την άλλη, φωνές στο εσωτερικό που φαίνεται να προτιμούσαν μια πιο συγκρατημένη, λιγότερο συγκρουσιακή στάση.

Το ερώτημα που πλανάται πλέον είναι αν ο Σύλλογος μπορεί να συνεχίσει με την ίδια δυναμική χωρίς το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπό του. Η απώλεια της επικοινωνιακής ορμής είναι ένας υπαρκτός κίνδυνος, ειδικά σε μια φάση όπου οι έρευνες βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο και η κοινωνική πίεση παραμένει απαραίτητη.

Σε τέτοιες στιγμές, οι εσωτερικές διασπάσεις λειτουργούν αποδυναμωτικά και, όπως φοβούνται πολλοί, μπορεί να εξυπηρετήσουν εκείνους που θα ήθελαν η υπόθεση των Τεμπών να περάσει σταδιακά στο περιθώριο. Το ζητούμενο είναι αν οι οικογένειες μπορούν να παραμείνουν ενωμένες, παρά τις πικρίες και τις συγκρούσεις.

Η ίδια η Μαρία Καρυστιανού, φεύγοντας, δεν έκλεισε την πόρτα πίσω της σιωπηλά. Αντίθετα, ζήτησε να μιλήσει η βάση. Με την πρότασή της για σύγκληση Γενικής Συνέλευσης, μεταφέρει την ευθύνη στα μέλη του Συλλόγου. Εκεί θα κριθεί ποιος θα αναλάβει τη θέση της, ποιο μοντέλο διοίκησης θα επικρατήσει και ποια στρατηγική θα ακολουθηθεί από εδώ και πέρα.

Ο αγώνας για τα Τέμπη είναι μεγαλύτερος από κάθε πρόσωπο. Όμως, τα πρόσωπα είναι εκείνα που δίνουν τόνο, κατεύθυνση και δύναμη. Η αποχώρηση της Μαρίας Καρυστιανού κλείνει ένα κεφάλαιο με έντονο αποτύπωμα και ανοίγει μια περίοδο αβεβαιότητας. Το μόνο που δεν πρέπει να χαθεί είναι ο τελικός στόχος: η δικαιοσύνη για τις 57 ψυχές που ζητούν ακόμη απαντήσεις.