Η ηθοποιός που έζησε λίγο στο προσκήνιο και χάθηκε σιωπηλά μακριά από τα φώτα

Η Ρένα Στρατηγού υπήρξε μια από εκείνες τις ηθοποιούς της μεταπολεμικής Ελλάδας που πέρασαν από τη σκηνή και την οθόνη χωρίς θόρυβο, αλλά με σαφή αποτύπωμα στην εποχή τους. Η διαδρομή της αντικατοπτρίζει τις αντιφάσεις ενός καλλιτεχνικού κόσμου όπου η συλλογική δημιουργία προείχε της προσωπικής προβολής και η αποχώρηση από τα φώτα δεν θεωρούνταν ήττα.

Γεννημένη στην Αθήνα το 1929, με το πραγματικό όνομα Ουρανία Στρατηγού, μεγάλωσε σε οικογένεια βαθιά δεμένη με το θέατρο. Πατέρας της ήταν ο Βασίλης Στρατηγός, ενώ τα αδέλφια της Στέφανος, Αλέκα και Στέλλα ακολούθησαν επίσης καλλιτεχνική πορεία. Από μικρή ηλικία βρέθηκε πάνω στη σκηνή, συμμετέχοντας στον οικογενειακό θίασο, σε μια εποχή όπου το θέατρο αποτελούσε καθημερινό βίωμα και όχι απλώς επαγγελματική επιλογή.

Το 1947 έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, σηματοδοτώντας επίσημα την είσοδό της στον χώρο. Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 συμμετείχε στον θίασο του Θέατρο Βέμπο, ενώ ξεχώρισε μέσα από την επιθεώρηση «Βύρα τις άγκυρες», σε κείμενα των Μίμης Τραϊφόρος και Γιώργος Γιαννακόπουλος.

Μαζί με τις αδελφές της, Αλέκα και Στέλλα, ερμήνευσε το τραγούδι «Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία», το οποίο έμεινε ως χαρακτηριστικό δείγμα της σάτιρας και του πνεύματος της επιθεώρησης εκείνης της περιόδου. Η παρουσία της στη σκηνή μπορεί να μην ήταν μακρόχρονη, ωστόσο υπήρξε απόλυτα εναρμονισμένη με το ύφος της εποχής.

Παράλληλα με το θέατρο, η Ρένα Στρατηγού εμφανίστηκε και σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’50. Συμμετείχε σε παραγωγές όπως Ο μεθύστακας, Ούτε γάτα ούτε ζημιά, Χαλιμά, Νύχτες της Αθήνας και Πιάσαμε την καλή. Οι ρόλοι της ήταν κυρίως δευτερεύοντες, αλλά ενταγμένοι στο λαϊκό και μουσικό σινεμά που σημάδεψε τη δεκαετία.

Μετά το τέλος της καλλιτεχνικής της παρουσίας, επέλεξε να αποσυρθεί πλήρως από τη δημοσιότητα. Έζησε για δεκαετίες στο Περιστέρι, μακριά από θεατρικές σκηνές και κινηματογραφικά πλατό, ακολουθώντας έναν ήσυχο και μοναχικό τρόπο ζωής, όπως έκαναν πολλοί καλλιτέχνες της γενιάς της.

Τον Ιούλιο του 2013, ύστερα από επίσκεψή της στο Σπίτι του Ηθοποιού, όπου φιλοξενούνταν ο πρώην κουνιάδος της Ανδρέας Μπάρκουλης, τραυματίστηκε σοβαρά στον ώμο. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, ανάρρωσε και επέστρεψε στο σπίτι της, συνεχίζοντας τη μοναχική της καθημερινότητα.

Η Ρένα Στρατηγού έφυγε από τη ζωή στις 16 Μαρτίου 2014, στην Αθήνα. Η κηδεία της τελέστηκε την επόμενη ημέρα στο Νεκροταφείο Ζωγράφου, χωρίς δημοσιότητα και χωρίς τον θόρυβο που συχνά συνοδεύει τα ονόματα της παλιάς δόξας.

Η πορεία της παραμένει ενδεικτική μιας ολόκληρης γενιάς καλλιτεχνών που στήριξαν το ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο ως συλλογική εμπειρία. Χωρίς επιδίωξη διαρκούς προβολής, χωρίς δεύτερες επιστροφές και χωρίς δημόσιες αφηγήσεις, η Ρένα Στρατηγού έζησε και έφυγε όπως ακριβώς έπαιξε: διακριτικά.