Νίκος Στασινόπουλος: Έφυγε στα 95 ο πατριάρχης της Βιοχάλκο

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών ο Νίκος Στασινόπουλος, ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με την πορεία και τη μετεξέλιξη της Βιοχάλκο σε έναν από τους ισχυρότερους ομίλους με ελληνική αφετηρία και διεθνή παρουσία. Παρά τη μακρά και καθοριστική διαδρομή του, παρέμεινε μέχρι τέλους χαμηλών τόνων, αποφεύγοντας τη δημοσιότητα και κάθε είδους επίδειξη.

Η ίδια η εταιρεία αποτύπωνε τη φιλοσοφία του με μια λιτή αναφορά: «Νικόλαος Στασινόπουλος, Πρόεδρος, μη εκτελεστικό μέλος». Πίσω από αυτή τη φράση, ωστόσο, κρυβόταν μια πορεία δεκαετιών που διαμόρφωσε τον βιομηχανικό χάρτη της χώρας. Ο Νίκος Στασινόπουλος είχε μεταπτυχιακές σπουδές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και διετέλεσε Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Βιοχάλκο Ελληνική, παρακολουθώντας μέχρι τα τελευταία χρόνια την πορεία του ομίλου.

Η ιστορία της οικογένειας ξεκινά από την Αρκαδία και μεταφέρεται στην Αθήνα το 1920, όταν τα αδέλφια Μιχάλης, Γιάννης και Ηλίας Στασινόπουλος έθεσαν τις βάσεις μιας επιχειρηματικής διαδρομής που έμελλε να γράψει ιστορία. Το 1937 λειτούργησε το πρώτο εργοστάσιο στην οδό Πειραιώς, με την Ελληνική Εταιρεία Χαλκού Α.Ε. να παράγει σωλήνες και είδη καθημερινής χρήσης, ενώ στη διάρκεια του πολέμου η παραγωγή προσαρμόστηκε στις ανάγκες της εποχής.

Μετά τον πόλεμο, η εταιρεία επανήλθε δυναμικά και το 1947 εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Οι δυσκολίες της μεταπολεμικής περιόδου και η υποτίμηση της δραχμής δοκίμασαν τις αντοχές της, όμως η στρατηγική στροφή του Μιχάλη Στασινόπουλου και η σταδιακή ανάληψη ευθυνών από τον Νίκο Στασινόπουλο έθεσαν τις βάσεις για τη μετέπειτα ανάπτυξη της Βιοχάλκο.

Τη δεκαετία του ’60, υπό την καθοδήγηση του Νίκου Στασινόπουλου, ο όμιλος επεκτάθηκε σε νέους κλάδους, όπως ο χάλυβας, τα καλώδια και τα είδη υγιεινής, υιοθετώντας τη δομή holding που έδωσε αυτονομία στις θυγατρικές. Ακολούθησαν επενδύσεις, εξαγορές και διεθνοποίηση, με ισχυρούς βραχίονες όπως τα Ελληνικά Καλώδια, η Σωληνουργεία Κορίνθου και αργότερα η Noval Property στον χώρο του real estate.

Οι εργαζόμενοι τον αποκαλούσαν «κύριο Νίκο», περιγράφοντάς τον ως μειλίχιο και χαμηλών τόνων, αλλά σταθερό και αποφασιστικό όταν χρειαζόταν. Τα τελευταία χρόνια είχε παραδώσει τα ηνία στην επόμενη γενιά, με τους γιους του Γιάννη και Μιχάλη Στασινόπουλο να συνεχίζουν την πορεία του ομίλου. Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, αφήνοντας πίσω του ένα ισχυρό και διαχρονικό αποτύπωμα στην ελληνική βιομηχανία.