Δημήτρης Σταρόβας: Ο δύσκολος δρόμος της επιστροφής μετά το εγκεφαλικό και η μάχη με τον ίδιο του τον εαυτό

Με λόγια ειλικρινή και χωρίς καμία διάθεση ωραιοποίησης, ο Δημήτρης Σταρόβας άνοιξε την καρδιά του για τη δοκιμασία που βίωσε μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη το 2024. Μια εμπειρία που, όπως ο ίδιος παραδέχεται, δεν άλλαξε μόνο τη σωματική του καθημερινότητα, αλλά επηρέασε βαθιά την καλλιτεχνική του ταυτότητα, τη σχέση του με τη σκηνή και την ψυχολογία του.

Μιλώντας στην εκπομπή «Αστερόσκονη» το βράδυ του Σαββάτου 17 Ιανουαρίου, ο Δημήτρης Σταρόβας περιέγραψε την πρώτη μεγάλη συνειδητοποίηση που τον γέμισε θυμό: την απώλεια του ρυθμού. Για έναν άνθρωπο που η μουσική, το τραγούδι και η σκηνική αίσθηση αποτελούν κομμάτι του εαυτού του, αυτή η διαπίστωση λειτούργησε σαν χτύπημα κάτω από τη ζώνη.

«Με εξοργίζει ότι δεν μπορώ να τραγουδήσω, δυσκολεύομαι πολύ. Πέρα από το σοκ της ομιλίας, διαπίστωσα ότι δεν είχα ρυθμό», είπε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας ένα συναίσθημα αδυναμίας που δεν είχε ξαναζήσει. Ο θυμός, όπως εξηγεί, δεν προερχόταν μόνο από το σωματικό έλλειμμα, αλλά από το γεγονός ότι ένιωθε πως χάνει ένα από τα βασικά του εργαλεία έκφρασης.

Παρόλα αυτά, δεν αποσύρθηκε. Συνέχισε να ανεβαίνει στη σκηνή, με τις παραστάσεις να προσαρμόζονται επάνω του, δείχνοντας ότι η δημιουργία δεν σταματά ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν πιο δύσκολα. Ο αυτοσαρκασμός και η επιμονή του έγιναν καθημερινό καύσιμο, σε μια περίοδο που τίποτα δεν ήταν δεδομένο.

Ιδιαίτερα φορτισμένες ήταν οι αναφορές του στις πρώτες ημέρες μετά το εγκεφαλικό. Ο ίδιος μίλησε για ένα αίσθημα αποπροσανατολισμού, σαν να ζούσε μέσα σε έναν εφιάλτη από τον οποίο περίμενε να ξυπνήσει. Η νοσηλεία στο Τζάνειο Νοσοκομείο και αργότερα στο κέντρο αποκατάστασης συνοδεύτηκαν από στιγμές σύγχυσης, φόβου και άρνησης.

«Ξυπνούσα και έλεγα: “Τι εφιάλτη είδα, ότι έπαθα εγκεφαλικό και με πήγαν στο Τζάνειο”», ανέφερε, περιγράφοντας πόσο δύσκολο ήταν να αποδεχθεί ότι αυτό που ζούσε δεν ήταν όνειρο αλλά η νέα του πραγματικότητα. Κάθε μέρα έμοιαζε με επανεκκίνηση, με το μυαλό να προσπαθεί να συμβαδίσει με το σώμα.

Μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή, ένα στοιχείο παρέμεινε αμετακίνητο: το χιούμορ. Ο Δημήτρης Σταρόβας δεν το βλέπει απλώς ως χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του, αλλά ως μηχανισμό επιβίωσης. Όπως λέει, ήταν και παραμένει η δικλείδα ασφαλείας του σε περιόδους που η αδυναμία λόγου ή έκφρασης θα μπορούσε εύκολα να τον λυγίσει.

«Το χιούμορ είναι η δικλείδα ασφαλείας μου. Μέσα από αυτό έχω ξεπεράσει πολύ δύσκολα πράγματα», τόνισε, εξηγώντας ότι η στάση ζωής του τον βοήθησε να σταθεί ξανά στα πόδια του, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.

Η μαρτυρία του δεν είναι απλώς μια αφήγηση ασθένειας. Είναι η καταγραφή μιας μάχης με την απώλεια, τον θυμό και τον φόβο, αλλά και η απόδειξη ότι η δημιουργικότητα μπορεί να επιβιώσει ακόμη και όταν όλα δείχνουν να έχουν αλλάξει. Ο Δημήτρης Σταρόβας συνεχίζει, με διαφορετικό ρυθμό ίσως, αλλά με την ίδια ανάγκη να εκφράζεται και να βρίσκεται στη σκηνή.